Asocijacija Gitarista Vojvodine

Istorijski razvoj i zajednički put tehnike flamenko gitare i klasične gitare su se kroz istoriju razvijale zajedno. Ove dve tehnike, tradicionalno nazvane toque pa’ arriba (svojstveno solo sviranju) i toque pa’ abajo (svojstveno pratnji), usavršavane su u skladu sa repertoarom i zvučnim potrebama.
Pouzdano znamo da su neke tehnike, poput arpegija od šestina ili tremola, u flamenko gitaru uveli gitaristi poput Ramóna Montoye. Isto tako, znamo da su klasični gitaristi poput Juliana Breama ili Johna Williamsa imali veoma značajne susrete i saradnju sa flamenko gitaristima poput Paca Peñe, jer su shvatili da se španski klasični repertoar ne može ispravno izvoditi bez poznavanja određenih flamenko tehnika i njihovog karakterističnog zvuka.
Savremena muzika teži da pomera granice gitarskog zvuka, tražeći nove teksture i zvučne mogućnosti. Upravo tu flamenko tehnike, sa svojim zvukom i primenjene u novom konceptu, otvaraju čitav niz mogućnosti i zvučnih resursa.

Tehnike koje se obrađuju

1. Tradicionalni rasgavado.
   Sa svim formulama i mogućim figuracionim obrascima: i, mi, mii, ami, amii, xami…
2. Rasgueo de abanico (lepezasti rasgueo)
   Sa svim formulama i mogućim figuracionim obrascima, uz rad na rotacionom pokretu: pai, paip, pap, pxp… (uključujući ekstremne brzine)
3. Golpe (udarac)
   Upotreba kao zvučno i kao ritmičko sredstvo. Mesta izvođenja.
4. Alzapúa
   Rad palcem: melodska linija u basu uz pratnju. Ekstremne brzine.
5. Figueta castellana
   Ravnoteža desne ruke. Istorijska tehnika koja organizuje ritmičko izvođenje.
   Muzička kontekstualizacija tehnika
   Flamenko tehnike zahtevaju učenje unutar ritmičkog i zvučnog konteksta. U tom smislu, rad sa osnovnim ritmičkim obrascima i nekim formama pristupačnim polaznicima predstavlja moćno oruđe za usvajanje i integraciju flamenko tehnika u lični svirački izraz.

Ritmički obrasci koji se obrađuju:

• Rumba (u njenim različitim varijantama) • Fandango
• Sevillana
• Tangos
• Bulería (osnovni obrasci)